papatyalar bile biliyordu
onu sevdiÄŸini
he sabah önlerinden geçerken o eski aşk şarısını mırıldanıyordu
papatyalarda dinlerdi
koca bahçe dolusu papatya eşlik ediyordu
biliyorlardı genç adamın kalbinden geçeni
hangi kıza tutkun oluğunu
içten içe yandığını
ama dile getiremediğinide biliyorlardı
yaz bitmeden
kış gelemden
kar yaÄŸmadan
bahçe panayır yerine dönecek miydi?
diye merak ediyordu tek gözlü derme çatma gecekondu camından bakan küçük kız
doÄŸuÅŸtan elinden alınmıştı kelimeleri, cümleleri, sözleri, ÅŸarkıları…
sanki sessiz bir zindanda karanlıktaydı
ta ki o genç adam şarkısına eşik eden papatya bahçesi korosunu duyana kadar
bir tanede gelincik, orkestranın şefi olsa gerek diye düşünmüştü.
günler biribirini kovalayan köpekler gibi hızlı geçti
yazın sonları
kız bi r gün bahçeninin önünden geçiyordu
hep bir ağızdan
seni seviyoor diye deli gibi bğırdılar
esintiyle gelen sadece kokuyu duydu kız
yüzünde gülümsemeyle hızlı hızlı gitti
bir dozer kolunu hunharca toprağa daldırdı
paparyaları bir orya bir buraya savurdu
tek odalı gecekondudaki kız gözyaşlarını tutamadı
ihtiyar adam ölünce hayırsız çocukları
belediyeden imar izni alıp apartman diktiler
papatya apartmanı da
mezar taşı oldu bahçenin
genç adam sevdiğinie kavuştu kavuştu en nihayetinde
ne panayır kuruldu bahçeye nede başka bişey
ama  papatyalar ölsede küçük kız ÅŸahitti herÅŸeye…