bi tur atıp geliyorum.

son baharın son demlerinde.

yaprakların sessizce intiharını kaçırmadan,

kış soğuk kıçını göstermeden

bi tur atıp geliyorum…

akÅŸam
uyumadan hemen önce
gidip gezemediÄŸim
görmediğim
duymadığım yerlerde
çığ altında kalıp
soğuktan donup ölmek üzere olanlara bir dua ederken
sıcak battaniyemin hatta 2 battaniyemin içinde debelenirken
buraya bu şehirde tıkılı kaldığıma şükretmelimiyim diye düşünürken
sanırım uykuya dalmışım
ve her zaman ki gibi ordan oraya atlayıp karmaşık rüyalar gördüm
sabah
kahvaltıdan hemen önce
hiç bir kanalda haber olmayışı
internete bakacak tembelliÄŸimin oluÅŸu
teletexi hatırlattı
30 saat sonra
gidip görmediğim gezmediğim diye hayıflandığım yerlerde
donup ölmekten son anda kurtuldıklarını öğrenip
kahvaltımın tadını çıkarttım
sisten eser kalmayan istanbul’da
pazar günü güneşi görenler
gezip görmek için
fotoğraflayıp anı durdurmak için
dışarı atmış kendini

ufak çaplı bir projeye giriÅŸtim. ara ara yazarım artık…saygıler sevgiler..